زمیـن وسـعـت یافـت

دیوارهای شهـر بالا گـرفـت و

خورشـید، مسـتور گشت

سردی، سـراسـر سـایه کرد و

                                   دیــوان  برآمـدند...

هــزار هــزار

با شـکم های  برآماسـیده از حرص و خـون

به تاراج حیات  فــرو ریخـتند و

                             بر خط  سبـز تاریــخ،

                                            شــکافی ســـرخ  نـشست...

چنــگال های آز و تجــاوز،

عشـق را  دریـدنـد و

                      مـادر ِ فـقــر

                                 آبسـتـن شـد...

 

 

 

 

 

             

 

 

 

 

  

 

 

 

"از افسانه های کهن دناگ-ِستان به زبان تاهومای دری"

:)

 

 

 

آسمان غرید. تیری برق آسا شکافی در دره ایجاد کرد. بُـته ای از آن روئیـد و در سایه سار بـته، شهری پدید آمد. شـهری طبقاتی که نظامی تـثـلیثی بر آن حاکم بود.

 

 

ادامه نوشته

 

 

 

  

از دست خودم کلافه شده بودم. مونده بودم با یه دنیا کار و دو دنیا بی انگیزگی. واسه خلاص شدن حاضر بودم به هر غلطی دست بزنم. آقا نخواستیم.خداجون! قربونت! من اگه نخوام زندگی کنم، کی رو باس ببینم؟

 

ادامه نوشته

 

 

زندگیْ بازی

۱۳۸۴

 

 

دیــوارای اتـاقـم ،

بزرگـن و سفیـدن

گاهی تو این فکر میرم

جون میده شکل کشیدن !

 

.  .  .

 

 

ادامه نوشته

 

 

 

تو تیغ آفتاب مستأصل مونده بود.

گوشیشو اتفاقی چند بار تکون داد. دو تا  آنتن چکید بیرون. یکیش پرت شد جلوتر رو زمین و بلافاصله یه پا رفت روش. اما کوچیکتره افتاد بین نخـای درز کفشش. 

...

ادامه نوشته