زمیـن وسـعـت یافـت

دیوارهای شهـر بالا گـرفـت و

خورشـید، مسـتور گشت

سردی، سـراسـر سـایه کرد و

                                   دیــوان  برآمـدند...

هــزار هــزار

با شـکم های  برآماسـیده از حرص و خـون

به تاراج حیات  فــرو ریخـتند و

                             بر خط  سبـز تاریــخ،

                                            شــکافی ســـرخ  نـشست...

چنــگال های آز و تجــاوز،

عشـق را  دریـدنـد و

                      مـادر ِ فـقــر

                                 آبسـتـن شـد...