فنـر لامپ ریـخت. نـور ضـعیف مهتاب، در پشت پنجره حبس
شد. جنـازه ی دغدغه هـایش را در تابـوت شبـانه اش انـداخـت.
سـردرد اش را در بالـش اش فــرو کـرد. چشمـی بـر لـکه هـای
سیاهـرنگ اتاق گــرداند... لبخند حسـرتی زد :
" در خامشـی، اشـیاء همیـشه جـان می گرفتند.
چه قدرت شگرفی!
چه وسوسه انگیز بود این تخـیل...
آه ســایه ها ! اشـباح کـودکی !
افسـوس... در کـدام شب به یکباره کـوچ کردید؟ "
رهــا شد. آرام پلکـی زد.
بالش اش نفـس کشـید ...
در پای باغچه
کــلاف ِ ذوق ،
از هـر لـقـــاح ِ هـنـر
صـدهـا هـــزار ریشـه دوانـده
بر تیــرهای سپـیــد
قـد راسـت کـرده هـر طرف به امیــد ...
گـل داده پیـچـک ِ سـرخ
بـر بــازوان ِ پــود
این سـاقـه های خیــال
در بــزم ِ شب ،
افشـان کـند بر بـاغـچه ی بلــوغ
گــَـرد هـای تـُرد خـویش ...
این کـــُرک های نـور !
در رقص نسیم و بـاد ،
غـوغـا شـود به گــرمی هـر طلــوع
ســـر می دهـند ســـرود ِ حـیات را
مـرغـکان شـــاد ...
بـر گـِــرد باغــچه
آبــــراه زلال ،
سـیـراب می کنـد آونـــد های تشـنه را
گل می دهد هــــزار بار
صد بوســه می زند
- به هـر هــَـرس -
بر دسـت بـاغـبـان ِ پیــر
. . .
گـرفتاریه دیگه !
گاهی تمـوم گره ها، رو اون گـره اولی گیـر میکنه و گره میخـوره ...
گــُـنده م میشه دیگه . . .
پـــــ و و و و ... ه
از پـس روز سنگــیـن ات
شب را
به سـراغ می روی
در هــشـت ساعـتِ ناقابل
در ساعــاتی که ناگـزیر آرامشـی ،
همچنـان ِ هـر شـب ات ،
پیـچ و لـــول ِ بی خـوابی است ...
هـر ثانیه، یک ساعت !
هـر دقیـقه، یک روز !
هر ساعت اش، به مــاهها و به ســالها ...
"خواب" اگـر خود بـداند
چـه گـــواراسـت
بیـدار نمی شود !
