در پای باغچه
کــلاف ِ ذوق ،
از هـر لـقـــاح ِ هـنـر
صـدهـا هـــزار ریشـه دوانـده
بر تیــرهای سپـیــد
قـد راسـت کـرده هـر طرف به امیــد ...
گـل داده پیـچـک ِ سـرخ
بـر بــازوان ِ پــود
این سـاقـه های خیــال
در بــزم ِ شب ،
افشـان کـند بر بـاغـچه ی بلــوغ
گــَـرد هـای تـُرد خـویش ...
این کـــُرک های نـور !
در رقص نسیم و بـاد ،
غـوغـا شـود به گــرمی هـر طلــوع
ســـر می دهـند ســـرود ِ حـیات را
مـرغـکان شـــاد ...
بـر گـِــرد باغــچه
آبــــراه زلال ،
سـیـراب می کنـد آونـــد های تشـنه را
گل می دهد هــــزار بار
صد بوســه می زند
- به هـر هــَـرس -
بر دسـت بـاغـبـان ِ پیــر
. . .