عجیب احمـقی !
وقتی وسعتِ دهـــانت را به آن خنده هـای ریزِ مصنــوع ،
اصراف می کنی ...
عجیـب کــــاذبی !
وقتی دیــدگان را
به جنبش آن هیبتِ بلـــورین ِ چسبنـاک
مهمـــان می کنی ...
تو نیـــز قاتلی !
بی درکـی از کودکــی
بی درکـی از بـــازی
بی درکـی از نــــگاه
بی درکـی از مـــهر ...
تـو قـــاتلی !
تـو جلــوه ای از درّنـدگـی هســـتی !
وقتی به گــُرگمْ به هوای ِ بی عـــدالتی
ازبلنـــدای ِ مطمئن ِ نـفـــْـس، محـروم شـدم
کـودکی ام را دریــــدی .
همبــــازی ِ کـوچک !
معصــوم ِ بی خبــر!
تو گــرگ "زاده" شـــدی ...
وقـتی به کـــودکی،
بغض ِ مــزمن ِ بداقبـالی را فــــرو می خوردم
و تـــُرد و زن وار
رؤیــای ناکـام ِ رسـالتِ مردانــگی ام را چــال می کردم،
سـرد و ملــوکـانه
در شـــاه نشین،
با کــودکِ کوکی ِ یـخ زده ات
برای صرف عصرانه منتـظــرم بــودی ...
و مــن
بی دعـــوی ِ مـادری
کودکـــم را
ــ به قــوّتِ مــردی ــ
مـــادر شـدم !
آری ...
وقتی کلمــاتِ لـیــز، از دهـانت سـُـرمی خـوردنـد
نطفــه احســاس نیــز
ســاقـِط شـد ...