| تبليغات | X |
" به فائزه امراللهی "
. . .
1381
به دیـــوارها می نگرم
و نازنیـن ساعــات ...
و آینـه ام
که نگـــاهی چُـنیـن مأیــوس
منعکـس می کـند ...
اکنـون
به التهــابِ دلم یقیــن دارم
به التهـابِ دیــوارها
به فـراق
به دلتنــگی یقیـن دارم ...
و همهـمـۀ پســربچگان ِ کــــوی
آزاد و غــرق
دور از پـــاک تریـن جرقــّّه ای از جـنس مِهـــــر
. . .
دردا
بـه بـــدروزیِِ ِ نمـــــک
به تلـــــخ بـِســتری . . .
کـــز برکـت وفـــور ِ گـُزیــر
دیــــگر
نه تــابِ لاهِ بیـــراهگـی مــانـَد و
نه راهِ گـــــریـز
بـه راه . . .
سنگـیـــن و سنگـین تــــر،
که گـــاو ...
و کاهــــدان ِطـمع
سـخت سـیــاه و مکـنده !
. . .
شـوری عَظیـم و گیــج
پُراز پُــــری ...
حسـّی به زایـش ِنـرم ِایـــن ابرهای عمیـــق ِ گُنـگ
ـــ چون مادری ِ دُخترکـــی به طفل مَصنــوع اش ـــ
" سَخی و بدیــه "
بر شـانه هـــای ِ بی هنــرِ روزمرّگـــی
بـــر زُلف زلفِ غــافل و مصنــوع رهگـذران
بر قلـب های ناگـــاهِ منـقبض ،
زیـرهجـــوم عـربده هایِ سکـــوت
در ســیل ِ بی هــوایی ِ عـدم ،
یک دانه ...
یک جرقــّـه !
یک نقطـه ... نقطۀ ســـرد !
یک نقطه وجـــود !
صــد لحظۀ زاینــده ...
حسـّی به التهـــابِ نـفس و طعم ِ سـرد ِ بــــرف
شـــوری به نرمـی تلنـگـرِ مـــِهـر
ویـــن نبض ِ مُســـتعد ؛
وین دســتهـای اَمــن ؛
وین هاله هـــای دوّارِ پریـده رنــگ ؛
وین خـــنده های ِ سـپیــد ،
به یقیــن
تنـها جوانه هـــای هسـتی ِایـن سپیــد فصل ِ خمــوش انـد ...
آری بخوان خـــروس ابدی
بخـوان
که صـدای زنـگی و عـاطلـت
به این ساعتِ تاریـــک
عجــب خوش اسـت ...
بخــوان که انزجــار نابالغ ِ فریـادت
چــو آوارِ سـتارگانِ نگـون بختــی
به جنـــون این دقـایق عــبوس
حیرتــا
چه نیــــک همگن است
. . .
